Lekker snel
Anderhalf jaar -jawel!- nadat ik besloot me aan te melden als stamceldonor, heb ik me…… aangemeld als stamceldonor.
Hey, beter laat dan nooit he. Volg mij over de dam: http://www.stamceldonor.org
Author Archives: fightthisgeneration
Zevenheuvelen
Niet iedereen zal er blij mee zijn als hij vijf minuten boven z’n PR loopt maar ik ben het wel. U begrijpt: ik liep vandaag vijf minuten boven m’n PR.
Maar ik liep wel erg lekker, superrelaxed, genietend van de omgeving en het publiek langs de kant, in een mooi constante race, op een tempo dat ik vooraf had ingeschat als zijnde het maximaal haalbare voor dit jaar. Kortom: ik ben tevreden. Ook over het weer overigens, dat was top! Mijn zusje was al even tevreden, want die is veel meer van het spinning dan van het lopen, en liep toch bijzonder lekker, en volgens mij niet eens op d’r top, afgaand op de frisheid waarmee ze over de finish kwam en de uitzonderlijke eindsprint.
Naderhand hebben wij eerst een paar heerlijke warme chocomellen gedronken, en daarna allemaal Turkse hapjes gegeten, en een pizza, en Bonbonbloc, en pindarotsjes. En voorafgaand aan dat alles Elvis over de streep zien komen die weer, net als elk jaar, de hele weg luidkeels heeft gezongen. De held.
Ook een daad van heldhaftige proporties verrichtte mijn vriendin P.: een verkeersongeluk krijgen, lange tijd alleen maar stil mogen zitten op de bank om de wond in je bovenbeen te laten helen, en als je nog maar net weer enigszins aan het sporten bent finishen in 1:12. Als vrouw. Waanzin!
En nog zo’n heldendaad: als vrouw gewoon zeventiende worden in het overall klassement, en dus maar 16 mannen voor je dulden. Waanzin in het kwadraat! Maar goed, ze heette dan ook Bekele, wat wil je anders met zo’n naam.
Trajanus
Je geeft Klassieke Talen en je wilt effe weg in de herfstvakantie. Dan kun je naar 
Griekenland of naar Italie, je kunt ook het achterlijke plan opvatten om de Via Romana te gaan lopen van Nijmegen naar Xanten. Met tent en bepakking natuurlijk, want we zijn stoer en geen watjes. En die nachtvorst…ach we zijn stoer en geen watjes en buitenlucht is fijn.
Griekenland of naar Italie, je kunt ook het achterlijke plan opvatten om de Via Romana te gaan lopen van Nijmegen naar Xanten. Met tent en bepakking natuurlijk, want we zijn stoer en geen watjes. En die nachtvorst…ach we zijn stoer en geen watjes en buitenlucht is fijn.
We namen de bus naar Kranenburg, want het stuk langs Ubbergen enzo kenden we al en Duitsland is cool 
Even voor elven begonnen we te lopen, met vervelend zware tassen vanwege de voorspelde nachtvorst. Bij gebrek aan winterslaapzak hadden we, naast tent en proviand, meegenomen:
- gewone slaapzakken
- isolatieding voor onder de matjes
- deken
- winterjas
- dikke truien
- heel veel sokken
Ik had in al mijn idioterie ook een muts in mijn tas gestopt. Zelfs Nova Zembla had ons er niet onder gekregen, gisternacht.
Goed, we gingen op pad, en het moet gezegd: het was een mooie route. Na vijf uur slingeren door vooral bossen waren we in Kleve. Al die tijd was er geen regen en af en toe wel 
zon
In Kleve aten we een schnitzel bij de Stadtgrill, want we verwachtten later op de dag geen eetgelegenheden meer tegen te zullen komen. Bij de Stadtgrill waren de Banana Splits op, dus we staken over naar een ijssalon. Drie uur later, om 7 uur, gingen we weer verder. Het was toen al donker maar dat leek ons geen probleem.
Het was echter wel een probleem, want op bospaadjes zijn geen lantaarnpalen, en wel kuilen en boomwortels enzo. Met die onmenselijk zware rugtassen bleven we maar ternauwernood op de been. Al snel kwam het geniale idee in ons op om maar niet meer de route te volgen, en gewoon via de asfaltwegen naar het volgende dorpje te lopen. Dat dorpje was Bedburg-Hau, en niets leek ons een geschiktere plek om te overnachten dan een dorpje dat Bedburg heet.
Al snel leek ALLES ons een geschiktere plek om te overnachten. Toen we de tent opzetten (in een soort van parkje niet ver van een weg) hoorden we wel wat muziek, maar wij redeneerden "ach, dat heb je op Lowlands ook, we vallen heus wel in slaap". Toen de muziek toch harder bleek dan aanvankelijk leek, en wij ons realiseerden dat je op Lowlands in slaap valt door de drank, terwijl wij nu broodnuchter waren, redeneerden wij: "ach, in zo’n dorp gaat de buurtdisco vast om twaalf uur al dicht en dan houdt die muziek wel op"
De muziek hield pas op rond een uur of vier. In de tussentijd passeerden ons steeds groepjes luidruchtige dronken uitgaanders, die onze prachtig verscholen tent niet zagen, maar ons wel uit onze slaap hielden.
Koud was het overigens totaal niet, dat was op zich prachtig maar het betekende wel dat wij een enorme hoeveelheid bagage voor niets liepen mee te zeulen. En het ging niet zo goed, met die enorme hoeveelheid bagage. We hadden de eerste dag heel wat kilometers gemaakt en alles deed pijn.
Toch de volgende ochtend maar met frisse moed weer vertrokken, maar alles bleef pijn doen. Wij begrepen daar niets van want we hadden toch wel vaker meerdaagse tochten gemaakt, met bepakking, op veel heuvelachtiger terrein, met precies diezelfde schoenen en rugzak enzo…uiteindelijk besloten we dat het gelegen moet hebben aan de belachelijke afstand die we de eerste dag hadden afgelegd, in combinatie met de te zware bepakking.
Ineens vonden we het niet zo erg meer dat de laatste busverbinding naar Nederland al ergens in de middag zou zijn. We hebben vandaag nog zo’n drie uur voortgestrompeld -onderbroken door een uurtje Kaffee und Kuchen- en toen was het mooi geweest. Xanten hebben we bij lange na niet bereikt: Kalkar was nog net haalbaar. Onderweg zeiden we elkaar steeds vaker dat strandvakanties eigenlijk ook best leuk zijn.
In Kalkar zijn we aan de Pfannkuchen en het bier gegaan. Op de terugweg zagen we in Bedburg-Hau vanuit de bus een groot billboard dat reclame maakte voor de jaarlijke Jamaicaparty. Da’s niet per se heel handig, je tent opslaan op honderd meter van de jaarlijkse Jamaicaparty.
Nu doen, na een ligbad- en bijslaapsessie, nog steeds al mijn spieren pijn, en ik kan niet wachten tot ik morgen lig in sauna, bubbelbad, Turks stoombad etc etc etc. Eind goed, al goed.
Control
Ik doorbreek de stilte om u bovenstaande film aan te raden. We zagen hem gisteren bij de voorpremiere op het Filmfestival in Utrecht. Ik ben niet totaal verpletterd, maar ik raad hem toch aan. Het is nl. zeker wel een kunstwerkje, en met fijne muziek natuurlijk (behalve van JD ook van o.a. Bowie). Ik denk dat ik niet verpletterd was omdat ik precies kreeg wat ik had verwacht: je kunt je een voorstelling maken van hoe een Anton Corbijn het gaat aanpakken. Nou, precies zo heeft ie het gedaan, en dat pakt bijzonder goed uit.
Erg goed camerawerk, goed spel (die Riley doet het uitstekend! En ook de stukjes die hij heeft ingezongen zijn niet ergerlijk, verre van dat zelfs).
En wat ik vooral sterk vond: ik had een heroisch portret verwacht van een bevriende fotograaf c.q. bewonderaar en het is des te interessanter dat Corbijn dat er juist niet van heeft gemaakt. We zien Curtis als mens: als behoorlijk onvolwassen jongeman, en eigenlijk gewoon als loser…waardoor alles veel tragischer wordt dan wanneer de hoofdpersoon was neergezet als een gemystificeerde legende.
Kortom: mooie film hoor, gaat dat zien.
NB: waarschuwing: de film heeft geen happy end.
Service
Voor uw plezier heb ik even wat hoogtepunten van Osaka 2007 bij elkaar gezocht:
over "met overmacht winnen" gesproken (finale 200m dames)
"here comes the master" (de laatste anderhalve minuut van de race van Bekele)
over "van begin tot eind totaal domineren" gesproken (finale 800m dames)
de Chinese godenzoon (finale 110m horden heren)
Creativiteit
Klik op de site van de Veluweloop door op ‘ingeschreven ploegen’ en geniet. Ik vind "de Bokito’s" erg leuk, maar "The Quattro Stagioni of Microbiology" nog meer.
Zelf zijn we niet heel geweldig leuk qua naam, maar het logo is geweldig:
Osaka continued
Dit mag ook wel even gezegd worden: het logo is echt fantastisch!
En de held van de dag heet Rutger Smith. Of eigenlijk heet de held van de dag Janet Jepkosgei. Over mooie races gesproken:
"Het was voor de 23-jarige Jepkosgei pas haar eerste optreden op een groot toernooi. Ze had echter wel de snelste tijd van dit jaar op haar naam staan en gold dus al xe9xe9n van de favorieten.
Die rol maakte Jepkosgei helemaal waar. Ze nam direct de leiding en sloeg met haar prachtige loopstijl al snel een gaatje. Mutola en Benhassi leken nog wel even dichterbij te komen, maar Jepkosgei had nog een flitsend eindschot over."
Maar dit terzijde. Hulde aan Smith:
Osaka
En dan nog wat. Mocht u het gemist hebben, in Japan rennen momenteel wereldtoppers rondjes of slingeren kogels de verkeerde kant op. Vandaag liep grote held Bekele de finale 10000m:
"Kenenisa Bekele is op indrukwekkende wijze voor de derde keer wereldkampioen op de 10.000 meter geworden. De olympisch kampioen uit Ethiopixeb liet in Osaka in de slotronde zijn landgenoot Sileshi Sihine achter zich.
Zersenay Tadese uit Eritrea bepaalde 8.800 meter lang het tempo. De Keniaan Martin Irungu Mathathi leek vervolgens de beste benen te hebben, maar Bekele en Sihine bleken verstoppertje gespeeld te hebben.
Sihine, de snelste man van dit jaar, leek met een splijtende demarrage op het goud af te stormen. Bekele denderde op 200 meter van de streep echter over Sihine heen en finishte in 27.05,90."
en wat dit artikel niet vermeldt is dat hem na de wedstrijd werd gevraagd: "in de voorlaatste ronde, toen je moest lossen, wat was er toen aan de hand?" waarop hij zei: "ik was moe".
Het mooiste is: die gast is pas 25. Die gaat ons nog jarenlang van prachtige tv voorzien.
Kunst
Raging Bull, lieve mensen, heeft de mooiste openingsscene EVER. Wie hem nog eens wil zien (en vooral ook horen), zet de speakers open en klikt hier. Wie hem uberhaupt nog niet kent, moet hoognodig de film gaan kijken.