Ik doorbreek de stilte om u bovenstaande film aan te raden. We zagen hem gisteren bij de voorpremiere op het Filmfestival in Utrecht. Ik ben niet totaal verpletterd, maar ik raad hem toch aan. Het is nl. zeker wel een kunstwerkje, en met fijne muziek natuurlijk (behalve van JD ook van o.a. Bowie). Ik denk dat ik niet verpletterd was omdat ik precies kreeg wat ik had verwacht: je kunt je een voorstelling maken van hoe een Anton Corbijn het gaat aanpakken. Nou, precies zo heeft ie het gedaan, en dat pakt bijzonder goed uit.

Erg goed camerawerk, goed spel (die Riley doet het uitstekend! En ook de stukjes die hij heeft ingezongen zijn niet ergerlijk, verre van dat zelfs).

En wat ik vooral sterk vond: ik had een heroisch portret verwacht van een bevriende fotograaf c.q. bewonderaar en het is des te interessanter dat Corbijn dat er juist niet van heeft gemaakt. We zien Curtis als mens: als behoorlijk onvolwassen jongeman, en eigenlijk gewoon als loser…waardoor alles veel tragischer wordt dan wanneer de hoofdpersoon was neergezet als een gemystificeerde legende.

Kortom: mooie film hoor, gaat dat zien.
NB: waarschuwing: de film heeft geen happy end.