Trajanus
Griekenland
of naar Italie, je kunt ook het achterlijke plan opvatten om de Via Romana te gaan lopen van Nijmegen naar Xanten. Met tent en bepakking natuurlijk, want we zijn stoer en geen watjes. En die nachtvorst…ach we zijn stoer en geen watjes en buitenlucht is fijn.
We namen de bus naar Kranenburg, want het stuk langs Ubbergen enzo kenden we al en Duitsland is cool
Even voor elven begonnen we te lopen, met vervelend zware tassen vanwege de voorspelde nachtvorst. Bij gebrek aan winterslaapzak hadden we, naast tent en proviand, meegenomen:
- gewone slaapzakken
- isolatieding voor onder de matjes
- deken
- winterjas
- dikke truien
- heel veel sokken
Ik had in al mijn idioterie ook een muts in mijn tas gestopt. Zelfs Nova Zembla had ons er niet onder gekregen, gisternacht.
Goed, we gingen op pad, en het moet gezegd: het was een mooie route. Na vijf uur slingeren door vooral bossen waren we in Kleve. Al die tijd was er geen regen en af en toe wel
zon
In Kleve aten we een schnitzel bij de Stadtgrill, want we verwachtten later op de dag geen eetgelegenheden meer tegen te zullen komen. Bij de Stadtgrill waren de Banana Splits op, dus we staken over naar een ijssalon. Drie uur later, om 7 uur, gingen we weer verder. Het was toen al donker maar dat leek ons geen probleem.
Het was echter wel een probleem, want op bospaadjes zijn geen lantaarnpalen, en wel kuilen en boomwortels enzo. Met die onmenselijk zware rugtassen bleven we maar ternauwernood op de been. Al snel kwam het geniale idee in ons op om maar niet meer de route te volgen, en gewoon via de asfaltwegen naar het volgende dorpje te lopen. Dat dorpje was Bedburg-Hau, en niets leek ons een geschiktere plek om te overnachten dan een dorpje dat Bedburg heet.
Al snel leek ALLES ons een geschiktere plek om te overnachten. Toen we de tent opzetten (in een soort van parkje niet ver van een weg) hoorden we wel wat muziek, maar wij redeneerden "ach, dat heb je op Lowlands ook, we vallen heus wel in slaap". Toen de muziek toch harder bleek dan aanvankelijk leek, en wij ons realiseerden dat je op Lowlands in slaap valt door de drank, terwijl wij nu broodnuchter waren, redeneerden wij: "ach, in zo’n dorp gaat de buurtdisco vast om twaalf uur al dicht en dan houdt die muziek wel op"
De muziek hield pas op rond een uur of vier. In de tussentijd passeerden ons steeds groepjes luidruchtige dronken uitgaanders, die onze prachtig verscholen tent niet zagen, maar ons wel uit onze slaap hielden.
Koud was het overigens totaal niet, dat was op zich prachtig maar het betekende wel dat wij een enorme hoeveelheid bagage voor niets liepen mee te zeulen. En het ging niet zo goed, met die enorme hoeveelheid bagage. We hadden de eerste dag heel wat kilometers gemaakt en alles deed pijn.
Toch de volgende ochtend maar met frisse moed weer vertrokken, maar alles bleef pijn doen. Wij begrepen daar niets van want we hadden toch wel vaker meerdaagse tochten gemaakt, met bepakking, op veel heuvelachtiger terrein, met precies diezelfde schoenen en rugzak enzo…uiteindelijk besloten we dat het gelegen moet hebben aan de belachelijke afstand die we de eerste dag hadden afgelegd, in combinatie met de te zware bepakking.
Ineens vonden we het niet zo erg meer dat de laatste busverbinding naar Nederland al ergens in de middag zou zijn. We hebben vandaag nog zo’n drie uur voortgestrompeld -onderbroken door een uurtje Kaffee und Kuchen- en toen was het mooi geweest. Xanten hebben we bij lange na niet bereikt: Kalkar was nog net haalbaar. Onderweg zeiden we elkaar steeds vaker dat strandvakanties eigenlijk ook best leuk zijn.
In Kalkar zijn we aan de Pfannkuchen en het bier gegaan. Op de terugweg zagen we in Bedburg-Hau vanuit de bus een groot billboard dat reclame maakte voor de jaarlijke Jamaicaparty. Da’s niet per se heel handig, je tent opslaan op honderd meter van de jaarlijkse Jamaicaparty.
Nu doen, na een ligbad- en bijslaapsessie, nog steeds al mijn spieren pijn, en ik kan niet wachten tot ik morgen lig in sauna, bubbelbad, Turks stoombad etc etc etc. Eind goed, al goed.
