Niet iedereen zal er blij mee zijn als hij vijf minuten boven z’n PR loopt maar ik ben het wel. U begrijpt: ik liep vandaag vijf minuten boven m’n PR.

Maar ik liep wel erg lekker, superrelaxed, genietend van de omgeving en het publiek langs de kant, in een mooi constante race, op een tempo dat ik vooraf had ingeschat als zijnde het maximaal haalbare voor dit jaar. Kortom: ik ben tevreden. Ook over het weer overigens, dat was top! Mijn zusje was al even tevreden, want die is veel meer van het spinning dan van het lopen, en liep toch bijzonder lekker, en volgens mij niet eens op d’r top, afgaand op de frisheid waarmee ze over de finish kwam en de uitzonderlijke eindsprint.

Naderhand hebben wij eerst een paar heerlijke warme chocomellen gedronken, en daarna allemaal Turkse hapjes gegeten, en een pizza, en Bonbonbloc, en pindarotsjes. En voorafgaand aan dat alles Elvis over de streep zien komen die weer, net als elk jaar, de hele weg luidkeels heeft gezongen. De held.

Ook een daad van heldhaftige proporties verrichtte mijn vriendin P.: een verkeersongeluk krijgen, lange tijd alleen maar stil mogen zitten op de bank om de wond in je bovenbeen te laten helen, en als je nog maar net weer enigszins aan het sporten bent finishen in 1:12. Als vrouw. Waanzin!

En nog zo’n heldendaad: als vrouw gewoon zeventiende worden in het overall klassement, en dus maar 16 mannen voor je dulden. Waanzin in het kwadraat! Maar goed, ze heette dan ook Bekele, wat wil je anders met zo’n naam.